Van Amsterdam naar Kathmandu; Het bekende onbekende

Het is alweer anderhalve week geleden dat ik hier in Nepal aan ben gekomen. Er zijn de afgelopen tijd zoveel indrukken op me afgekomen dat ik door de bomen het bos niet meer zag..ook geen bergen trouwens want het is hier consistent grijzig bewolkt met zware regenbuien. Daardoor vraag ik me soms af waarom ik precies hierheen gekomen ben. Natuurlijk weet ik dat wel en met Suman en mij gaat het ook goed, maar die bergen..die zouden toch wel een beetje helpen ;)

Mijn reis is redelijk goed verlopen, al in London waande ik me in India. Aangekomen bij de transfer bus naar mijn terminal, stapte ik en vijf 'Indiers' in. Aanhalingstekens, want de meesten van hen spraken te perfect Brits om niet in de UK geboren te zijn. Naast mij nam een oudere dame in sari en een jongere man in korte broek en polo plaats. 'Puur en alleen omdat ik een buschauffeur ben, wil niet zeggen dat ik minder ben dan zij is! Daar word ik zo boos van!' De oudere dame suste de jongeman in Hindi en zei in het Engels dat het geen zin had om boos te zijn. Het was onmogelijk om dit gesprek niet af te luisteren, het was zo herkenbaar en deed me meteen denken aan de nieuwe en ingewikkelde familierelaties die ik tegemoet zou gaan. Onder het genot (eerder gejammer) van een Bollywood nummer kwamen we aan in de juiste terminal waar de Sikh buschauffeur ons liet uitstappen.

Ik moet zeggen dat het wachten snel voorbij ging in London. Voordat ik het wist zat ik in het vliegtuig naar Delhi. Jammer genoeg weinig geslapen door de weeïge kotsgeur die het hele vliegtuig vulde. In Delhi aangekomen zag ik dat de hele international terminal vernieuwd was sinds ik er voor het laatst geweest was. Direct drong het tot me door dat ik in India was door de bedompte warme lucht en de achtkoppige crew waarvan twee aan het werk waren, vier aan het praten, en de andere twee de uitstappende passagiers aanstaarden. De grijzige bus stond te ronken om ons naar de nieuwe terminal te vervoeren. Na de hoge treden te zijn opgeklommen, sloeg de airco ons in het gezicht. Dit ondanks de half vergane stoelen en de rammelende motor van de bus. Vermoeid keken de passagiers elkaar aan. Na een ritje van twee minuten waren we aangekomen en trapte een formeel geklede passagier met tulband de deur van de bus open. De terminal zag er niet alleen van buiten, maar ook van binnen fantastisch uit.

Wederom eerder stond er een rij, laten we maar zeggen inefficiënt, personeel. 'Wat voor ticket is dit?', vroeg de bewapende soldaat die de security check bewaakte. 'Ik heb nog nooit zo'n instapkaart gezien. U moet terug naar de transfer desk.' Ik sjokte terug en besloot te accepteren dat het van nu af aan lang zou duren. Gelukkig was mijn vliegtuig op tijd en had ik nog ruim twee uur de tijd. Dezelfde discussie volgde aan de desk. Na een krabbeltje terug naar de soldaat, goedgekeurd. Door naar de douane, weer dezelfde discussie. Na heen en weer geschreeuw richting de desk medewerkers, mocht ik door. Na het fouilleren moest het ticketnummer opgetekend worden. En weer dezelfde discussie, weer heen en weer geschreeuw en in mijn andere oor hoorde ik de vrouwelijke douanebeambte dezelfde discussie voeren met een Franse toerist. Lichtelijk geïrriteerd maar ook met een gevoel van nostalgie en herkenning, ging ik op zoek naar een toilet. Nogmaals veel beter dan in de oude terminal, maar precies zoals dat hier in Nepal ook het geval is; alles half afgewerkt. Prachtige toiletten met zelfs zo'n eco-knop, die er natuurlijk afvalt wanneer je er op drukt. Waardoor je alsnog de wc handmatig met een emmertje doorspoelt. Meteen voelde ik me weer thuis toen het water over mijn voeten kletste.

Mijn tijd bracht ik door kijkend naar het krioelende personeel met ieder een eigen taak. Zeer mooi omschreven achterop hun polo's; 'pest control' oftewel een gast met een elektrische vliegenmepper, 'the green team' rijdend met een kar vol gieters. Ik vond het vermakelijk, maar als je erover nadenkt helemaal niet slecht geregeld. Eindelijk mocht ik dan boarden op mijn vlucht naar Kathmandu. Een uur van tevoren zat ik al zenuwachtig te wiebelen en smsjes te versturen naar Suman. De korte vlucht werd langer door een uur vertraging in Delhi. Taxiënd van de ene naar de andere rijbaan in Delhi zuchtte mijn Nepalese buurman nog eens diep. Ik grapte dat ze ons vast naar Kathmandu zouden rijden in plaats van vliegen. Bijna leek het zo te zijn, maar na zeker veertig minuten rijdend te hebben doorgebracht, bleek het vliegtuig ook daadwerkelijk te kunnen vliegen. Ik zat mooi links bij het raam, hopend later een glimp op te vangen van het Himalaya gebergte. Tijdens de vlucht besprak ik met mijn buurman de schrijnende politieke situatie in Nepal. Maar daar ga ik jullie later een keer mee vervelen. Eigenlijk was ik super zenuwachtig dus ik was blij met de aanspraak. Wachtend op het zien van het Himalayan gebergte verstreek de rest van de vliegtijd. Het gebergte kwam niet, want het was te bewolkt.

Bij aankomst in Kathmandu was ik zo door de immigratie controle en keken de beambten niet eens op hun monitor bij de handbagage check. Meteen werd er gevraagd met welke airline ik gevlogen had, 'Kingfisher'..en netjes werd ik naar de goede band gebracht. Toen die begon te draaien, haalde mede-passagier na mede-passagier hun koffer van de band. Ik bleef alleen achter, geen koffer. Ironisch, want twee dagen voordat ik aankwam vloog Suman en ook zijn koffers waren 'kwijt'. Oftewel vergeten in Moskou. Die van mij was achtergebleven in Delhi door een storing in het elektronische bagage systeem. Daardoor moest alles als vanouds met de hand worden gedaan, waarvoor minstens drie uur overstap tijd nodig is. Ik liep naar buiten zonder koffer, beetje verward door het geroep van 'Taxi, madam?' van alle kanten. En het eerste wat Suman zei; 'Waar is je koffer!' Daar sta je in de druilerige regen, het grijze Kathmandu, herenigd met je geliefde. 'Sorry,' zei hij meteen, dus zo erg was het niet ;). De volgende dag zijn we, ondanks de schaarste van benzine in de Kathmandu vallei, weer naar het vliegveld gereden om dit keer mijn koffer op te halen.

Mensen later meer! Over ons appartementje en Nepali leren enz. Zoveel te vertellen!