Vorige week was ik jarig. Zoals velen van jullie weten ben ik niet zo gesteld op verjaardagen. Best prima om een feestje te vieren, maar die dag zelf..niet mijn ding. Suman had een dagje 'just for the two of us' gepland. We hadden het plan opgevat om naar de film te gaan, in een nieuw, maar groezelig uitziend shopping centre. Ongelooflijk hoe ongelukkig dat winkelcentrum gebouwd was. Kleine donkere steegjes aan weerszijde, gespiegelde ruiten met donker rode raamlijsten en een te krappe ondergrondse parkeergarage. Deed me wel weer denken aan Maleisië waar ze de auto's ook zo parkeren dat de ene de andere blokkeert, wat overigens geen probleem is aangezien iedereen zn auto in de vrije versnelling zonder handrem wegzet. Het groezelige parkeerwachtertje kan op die manier met hulp van omstanders de 'auto blokkade' verwijderen door de auto een flinke zet te geven. Dat gaat bijna altijd wonderbaarlijk goed.
Op onze 'just the two of us' dag, hadden vele andere Nepalezen ook het idee gehad om naar hetzelfde winkelcentrum te gaan. Het was dus druk. Zaterdag is de enige dag waarop de meeste Nepalezen vrij zijn. In plaats van twee dagen vrij, hebben ze een dag per week vrij. Met als gevolg dat velen er massaal op uit trekken. Papa, mama, kids, oma, opa, neef, nicht, vrienden met vrienden van vrienden... Een gezellig boel met veel Nepalezen in de wandelpaden en weinig in de winkels. De opzet van het winkelcentrum had dus toch nut, want wellicht had de architect al lang begrepen dat een winkelcentrum niet alleen een 'winkel' functie heeft maar ook als gemeenschappelijke ruimte fungeert.
Groepjes meiden en jongens hangen tegen de balustrades en kijken naar de voorbijgangers. Ik heb zelf ook eens geobserveerd, met een koffie in mijn hand, wat al die mensen toch komen doen in dit winkelcentrum zonder de winkels binnen te gaan. De activiteiten bestaan vooral uit trailers kijken bij de bioscoop, gebruik maken van gratis wifi, voorbijgangers bekijken, vrienden ontmoeten en anderen komen alleen om de roltrappen te ervaren. Sommigen staan onwennig te wiebelen bij het opstappen, maar bereiken toch de bovenste verdieping om wederom onwennig naar beneden te gaan. Moeders met schoppende kinderen onder de arm, vol angst voor die bewegende trap. Ik was vroeger ook bang mijn tenen te verliezen, maar na veel ervaring te hebben opgedaan durf ik zelfverzekerd de roltrap op te gaan.
De film zou dan toch eindelijk beginnen en in de krappe vijftien minuten waarin alle bezoekers werden toegelaten, zochten we ons plaatsje. Ik vond het verbazingwekkend dat er niemand op ons plek was gaan zitten. Niet dat we een van de beste plekken hadden, maar dit was mijn veel voorkomende ervaring in India. Verstekelingen, door de bevriende bewaker binnen gelaten, die uitgebreid bellend op mijn plaats zaten. Niet in Kathmandu, fijn. Regels..daar houd ik van ;). Harry Potter 3D. De popcorn smaakte zoals thuis en de nacho's waren van herkenbare slechte bioscoop kwaliteit. Ik heb me vermaakt en waande me weer in Nederland. Ik was even, voor zo'n drie seconden, lichtelijk teleurgesteld toen het licht aanging en ik mijn Nepalese buren aankeek.
Het is duidelijk, in Kathmandu gaat men ook op zoek naar entertainment, al dan niet massaal op dezelfde plek. Ik heb afgelopen vrijdagavond doorgebracht springend op de schreeuwerige muziek van een Nepalese punk/ska band. Ondanks het onverstaanbare gezang was ik blij met het overweldigende geluid van de band en het dansen en springen van buitenlander en Nepalees. De kwaliteit deed er niet toe, het ging om de sfeer en die was super. Ik heb ondervonden dat er een groot expat/buitenlander-in-Kathmandu netwerk is, compleet met zaterdagse wandel/hardloop groep (eigenlijk moet je hardlopen..kan niet zeggen dat me dat goed doet met al die smog) en borrels organiserende internet community. Ik heb dus ontdekt dat ik me prima kan vermaken en dat onderdeel zijn van twee werelden ook interessant kan zijn.
Na het springen met de expats op punk/ska ging ik met lichtelijk dove Suman, punk is niet zijn ding, zijn vrienden opzoeken. Zij hadden net besloten naar 'the attic' te gaan. Daar hadden ze schijnbaar de afgelopen twee uur over beraadslaagd dus daar was niets tegenin te brengen. De zolder was echt fantastisch. Met lounge banken en een podium waar een band covers, van voornamelijk Bob Marley, speelde. Het werd minder toen men karaoke begon te zingen, al was het wel grappig. Leuke sfeer dus en mensen wederom dansend en springend. Ik voelde me dus helemaal thuis. Helaas sloot de bar om twaalf uur, conform de regels in Kathmandu. Heel netjes allemaal..maar wel goed aangezien je daadwerkelijk opgepakt kan worden na die tijd, inclusief bar personeel. Laten we zeggen, dat is Suman en zijn vrienden meerdere keren overkomen en dat hoeft niet per se herhaald te worden wat mij betreft.
Probleem is dat je nergens wat kunt eten. Want wat doe je na een avond drinken en springen? Inderdaad dan moet er wat gegeten worden. Suman had me hier al eerder over verteld en toen had ik hem hard uitgelachen. Hier komt het, de enige manier om eten te krijgen is om naar een van de ziekenhuizen te gaan. We reden samen met twee andere vrienden het parkeerterrein op wat gek genoeg niet uitgestorven was. In tegendeel, het was er een drukte vanjewelste. Het enige etenstentje in de nabije omgeving bevindt zich op het ziekenhuisterrein. Aangeschoten en zwabberende Nepalezen kopen daar hun momo's en broodjes.
Toilet. Jup ik moest naar het toilet...daarvoor gaan we het ziekenhuis binnen. Een doordringende ziekenhuislucht van ontsmettingsalcohol hing er in de lucht. Dit stelde me een soort van gerust, in ieder geval wordt er iets ontsmet. Verder was het vrij ranzig, niet iets wat je bij ons tegenkomt of wat ik Dharmaj (India) heb gezien. Echt een overheidsziekenhuis. We volgden twee dames op hoge hakken door de gangen, schijnbaar ook op zoek naar het toilet. Hier en daar lagen mensen op de grond en op de banken te slapen. Het gaf me een vreemd gevoel om te realiseren dat al die partygangers hier kwamen eten en dat zij zich hier om hun zieke geliefden bekommerden. Een van de vele illustraties van de tegenstellingen die je hier tegenkomt. De meest dure auto's en meest schaars geklede dames, en mensen slapend op de grond in een smerig overheidsziekenhuis in onzekerheid over de gezondheid van hun geliefden. Het toilet was redelijk schoon, lees bijna niets gezien want er was geen licht, maar er was geen water. In de wandelgangen was water maar geen zeep. Een ziekenhuis zonder zeep. Vrij tragisch. Aan de andere kant een ziekenhuis is beter dan geen ziekenhuis, tenminste daar ga ik vanuit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten